NASZA PATRONKA

    Św. Jadwiga Śląska pochodziła z hrabiowskiego rodu Dissens – Andesh z Bawarii. Przypuszczalnie urodziła się w latach 1178 – 1180, a zmarła 14 października 1243 roku. Jej ojcem był Bertold VI, a matką Agnieszka z Miśni. Wychowywała się u sióstr benedyktynek w Kitizingen, gdzie zetknęła się bezpośrednio z ich pobożnością poprzez wspólne życie, modlitwę, medytację, codzienne czytanie przy stole, a przede wszystkim przez uroczystą liturgię odprawianą w konwencie. W 1190 roku Jadwiga przyjechała do Wrocławia i poślubiła Henryka Brodatego. Było to wzorowe małżeństwo,  z którego urodziło się dwóch synów: Bolesław i Henryk Pobożny (zginął  w bitwie pod Legnicą w 1241 roku) i trzy córki: Agnieszka, Zofia i Gertruda.

Święta Jadwiga, chociaż Niemka z pochodzenia, zachowywała wszystkie zwyczaje polskie. Wyuczyła się języka polskiego i nim się posługiwała. Dwór księżnej wyróżniał się karnością i dobrymi obyczajami. Święta wyposażyła wiele kościołów w szaty liturgiczne, haftowane jej ręką i jej dworek. Była matką dla poddanych, obniżała im świadczenia na rzecz dworu, darowała często grzywny karne lub je zaniżała, a w razie klęsk rozdawała zmagazynowane ziarno, mięso i sól. Zorganizowała szpitalik dworski, gdzie utrzymywała chorych i kalekich.

     Wraz ze swym mężem ufundowała kilka kościołów i klasztorów-do najsławniejszych należy opactwo cysterskie w Trzebnicy. Jadwiga prowadziła ascetyczny tryb życia, a jego schyłek spędziła w klasztorze.

   Święta Jadwiga należała do tych szczęśliwych polskich świętych, którzy nie czekali długo na kanonizację. Odbyła się bowiem 24 lata po jej śmierci – 26 marca 1267 roku papież Klemens IV kanonizował Jadwigę w Witerbo w kościele dominikanów.

Uroczystość świętej Jadwigi obchodzimy 16 października.